من در کلمه زاده شدم و در کلمه می میرم و اینک شب تنهایی ام چه بی پایان است

 آیا می توانم بی دریغ و افسوس تنهایی و درد خویش را بگذارم و بگذرم ؟

می توان یک آسمان پر ستاره را دوست داشت بی آنکه با آن موافق بود . می دانم

 که دانه ای هستم در دل خاک نمی توانم آمدن بهار را جلو بیندازم چون بهار خود

خواهد آمد . باید فقط پذیرا و گشوده و منتظر باشم در زندگی من فصلی برای کشت

 هست و فصلی برای درو من صبر می کنم تا اعتمادم فزونی یابد صبر به من معنای

 خواستن یا داشتن نمی دهد بلکه نزدیک شدن به سرچشمه وجودم می باشد .

 دروازه دلم بالاخره گشوده شد و تو آمدی و دانه ام گل شد دانه به عشق گل و صید

 آفتاب است که پا در راه سفر طولانی می گذارد . پیشه اصلیت را عاشقی کن نه

 گدایی . دنیا قدر مردمان با بصیرت را نمی داند ابتدا آنها را به صلیب می کشد

می سوزاند آنگاه ستایششان می کند ! خدایا این مردمان را عفو کن زیرا نمی دانند

 چه می کنند. حال جوینده سکوتم در سکوت گنجی نهفته است سکوت باکره است

 هر نیلوفری که از سکوت تیره ی مرداب رهایی یافته جنجال برانگیز شده اما چرا

 باید موچب آشفتگی مرداب نشینان شد ؟ سکوت بهترین است تشنگان خود چشمه

را می یابند. غروبم مثل طلوعم زیباست گاه برای انسانیتی که روز به روز نحیف تر

 می شود اشک می ریزم . خالق زیبای من تو مرا با نیروی هستی بخش انوارت

 یکی و یگانه آفریده ای در راه عشق به هیچ گامی نیاز نیست عشق به من بالیدن

 می دهد عشق رنج می برد اما حسود نیست عشق رنج می برد اما اسارت نمی دهد.

 گل عشق در هوای آزاد می شکفد بیاییم در روابطمان تلاش کنیم تا دیگری را به

 سطح یک شی تنزل ندهیم عشق را باور کنیم نه حرفهایش را که در تنگنای کلام

 معنای واقعی خود را از دست داده بلکه گفته ها بهانه ای است که به اصالت آنچه

 در دل دارد پی ببریم . غایت عشق تملک نیست آزادی است عشق چیزی نمی دهد

 مگر همه وجود خود را عشق فقط می بخشد.بیاییم از عشق بند نسازیم بهتر آن

 است که عشق دریایی باشد مواج و دو ساحل وجودمان را به هم بپیوندد. شهوت

 کور می کند و عشق بصیرت می آورد. مردم در حصار اندیشه های خود هستند و

 اندیشه هایشان در حصار شرایط زندانی است وضعیت حصار در حصار !! روزی

 خواهد رسید که از من فقط عکسی غبارآلود به یادگار بر دیوار اتاق باقی خواهد

 ماند.می خواهم پس از عاشقی واسطه فیض باشم چون نی خالی تا نسیم رحمت

 الهی مرا شایسته یابد. اگر درختی پر میوه باشم و کسی پیدا نشود که میوه هایم را

 بچیند آنها را به زمین می بخشم . دلی دارم خواهان بخشیدن دستانی دارم به غایت

 تهی کسی به قصد تاراج سرمایه ام آمده بود خانه خالی بود و او با دلی شکسته

بازگشت . ای ماه کاش امشب از آن من بودی تا تو را به دزد خانه ام می بخشیدم .

 مهم نیست کسی که به او می بخشی لیاقت بخشش تو را دارد یا نه مهم آن است که

 او به بخشش تو نیازمند هست یا نه ؟ اگر هست با عشق و احترام ببخش من وسیله

 ای هستم در دست زندگی من شاهدی بیش نیستم همه چیز متعلق به اوست و من

 هیچ ندارم شاید لایق شوم و وسیله خدا باشم.

بزرگی تنها از آن کسی است که از صدای باد نغمه می سازد.

آنگاه که تو را در ورای ابرهای آبی زندگیم دیدم آنروز آخر دنیا بود ای هستی من

 می پرستمت .